Jun 142018
 
 
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται έγκλειστος εδώ και 16 χρόνια στην υπόγεια «ειδική πτέρυγα» των φυλακών Κορυδαλλού, καταδικασμένος σε πολλές φορές ισόβια για τη συμμετοχή του στην Ε.Ο. 17Ν. Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης από πλευράς του για τη δράση της οργάνωσης και η άρνησή του να καταθέσει «δήλωση μετάνοιας» είναι κομμάτι της σημειολογίας ενός καθεστώτος εξαίρεσης που έχει στηθεί πάνω στο πρόσωπό του και του στέρησε επί σειρά ετών τις ολιγοήμερες άδειες εξόδου που δικαιούταν, όπως κάθε κρατούμενος.
Με 8 χρόνια καθυστέρηση, τον Νοέμβρη 2017 πήρε την πρώτη διήμερη άδεια και τον Φλεβάρη 2018 την δεύτερη -και πάλι διήμερη- άδεια. Και στις δύο περιπτώσεις, ενορχηστρώθηκε ένας μιντιακός και πολιτικός σάλος, με παρέμβαση ακόμα και από το υπουργείο εξωτερικών των ΗΠΑ κατά της χορήγησης αδειών σε «τρομοκράτες». Ακολούθησε από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου η δίωξη των δύο εισαγγελέων οι οποίοι ενέκριναν τις δύο άδειες, υποδεικνύοντας την άρση της χορήγησης επόμενων αδειών και επαναφέροντας ουσιαστικά για την περίπτωσή του ως βασική προϋπόθεση έγκρισης άδειας τη «μεταμέλεια».
Η εκδικητική αντιμετώπιση του Δημήτρη Κουφοντίνα, με το ιδιαίτερο συμβολικό της φορτίο, δεν αποτελεί μια πρωτόγνωρη πρακτική αλλά εντάσσεται σε μια μακρά λίστα θεσμικών μεθοδεύσεων, ενός «καθεστώτος εξαίρεσης» που επιβάλλεται εδώ και χρόνια σε δεκάδες φυλακισμένους αγωνιστές. Ενώ ο πυρήνας αυτού του καθεστώτος ειδικής (σκληρότερης) αντιμετώπισης εντοπίζεται στους διαδοχικούς τρομονόμους που θεσπίστηκαν τη δεκαετία του 2000 (Ν.2928/2001, Ν.3251/2004 και συμπληρωματικά Ν.2331/2005 και 3691/2008). Η απουσία «αντι»τρομοκρατικής νομοθεσίας στο ελληνικό κράτος -αποτέλεσμα έντονων κοινωνικών αντιδράσεων και αντιστάσεων όποτε είχε επιχειρηθεί παλαιότερα να θεσμοθετηθεί- θεωρούταν για χρόνια ένα έλλειμμα από την εγχώρια και υπερεθνική κυριαρχία, τους μόνους και πραγματικούς τρομοκράτες. Το «κενό» ήρθε να καλυφθεί στο πλαίσιο της ενιαίας παγκόσμιας «αντι»τρομοκρατικής εκστρατείας που εκπονήθηκε μετά την επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη στο πεντάγωνο και στους δίδυμους πύργους στις ΗΠΑ: πανομοιότυπες «αντι»τρομοκρατικές νομοθεσίες σε όλα τα κράτη, στρατιωτικές επεμβάσεις με εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους, θεσμική επαναφορά των βασανιστηρίων, μυστικές φυλακές της CIA, κολαστήρια τύπου Άμπου Γκράιμπ, τόποι εξαίρεσης όπως το Γκουαντάναμο για «μαχητές του εχθρού» (χωρίς στοιχεία και απόδοση κατηγοριών) και τα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών (χωρίς καν το πρόσχημα κάποιου αδικήματος), επιβολή μιας μόνιμης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης».
Η «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία και τα ιδεολογήματα που την διέπουν βρίσκονται στην αιχμή του «κράτους ασφάλειας», το οποίο εδώ και τουλάχιστον 3 δεκαετίες αποτελεί την κυρίαρχη συγκρότηση πλανητικά. Μία συστημική και διακρατική αιχμή, η οποία μπορεί να εντοπίζει και να διαχειρίζεται «κοινούς εχθρούς» ακόμα και μεταξύ κρατών που την ίδια στιγμή βρίσκονται σε αντιπαραθέσεις και «θερμά επεισόδια»: ενδεικτική η περίπτωση του Τούρκου αγωνιστή Turgut Kaya, ο οποίος από τις 31/5 επίσης διεξάγει απεργία πείνας διεκδικώντας την ακύρωση της απόφασης του ελληνικού κράτους να τον εκδώσει στο τουρκικό, σε μία ακόμα υπόθεση «εξαίρεσης» του «εσωτερικού εχθρού» από τις προβλεπόμενες νομολογίες.
Η «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία δεν είναι μια απλή «εξαίρεση» αλλά ένα κομβικό εργαλείο καταστολής και διάχυσης του φόβου, το οποίο συμπορεύεται με αστυνομο-στρατιωτικά δόγματα αντιμετώπισης πλήθους και ευρύτερες κατασταλτικές/θεσμικές στρατηγικές, οι οποίες στοχοποιούν, παρανομοποιούν, εκτοπίζουν και εγκλείουν κοινωνικά κομμάτια που αποτελούν τις λεγόμενες «επικίνδυνες τάξεις» (μετανάστ(ρι)ες, κοινωνικό «περιθώριο», αγωνιστές/ριες κτλ).
Το άρθρο 187Α του ποινικού κώδικα, ο τρομονόμος δηλαδή, δεν θεσπίστηκε μονοδιάστατα για την ποινική εξόντωση όσων θα κατηγορούνταν για συμμετοχή σε ένοπλες ή εμπρηστικές αντικαθεστωτικές οργανώσεις/ομάδες αλλά εξίσου για την εφαρμογή της ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής ανταρσίας, κάθε μορφή δυναμικού αγώνα. Σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των «αντι»τρομοκρατικών υπηρεσιών, των μονάδων καταστολής και των μέσων που χρησιμοποιούν, τη διόγκωση των σωμάτων ασφαλείας, την παρουσία του στρατού στους δρόμους πολλών δυτικών μητροπόλεων, τα εκτεταμένα συστήματα παρακολούθησης και επιτήρησης, την επιβολή ειδικών συνθηκών κράτησης για φυλακισμένους αγωνιστές και αγωνίστριες, την εισαγωγή του DNA ως «αποδεικτικού» στοιχείου στις δίκες, τις παραδειγματικές-εξοντωτικές καταδίκες και τις διαρκώς νέες μεθοδεύσεις κατά διωκόμενων και φυλακισμένων αγωνιστών/ριών, συνιστούν δομικό στοιχείο της αντιεξεγερτικής θωράκισης των κρατών, των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, απέναντι στον λεγόμενο «εσωτερικό εχθρό», απέναντι σε όσους και όσες αμφισβητήσουν την εξουσία, τα προνόμια και τον κόσμο τους.
Χαρακτηριστική περίπτωση έχουν αποτελέσει οι διώξεις με τον 187Α για «τρομοκρατική οργάνωση» (που αργότερα μετατράπηκαν σε «εγκληματική οργάνωση» του άρθρου 187) δεκάδων αγωνιζόμενων κατοίκων της ΒΑ Χαλκιδικής ενάντια στην εγκατάσταση μονάδας εξόρυξης-επεξεργασίας χρυσού και τη συνακόλουθη καταστροφή του όρους Κάκκαβος, του δάσους και του τόπου τους, από τη συμφωνία του ελληνικού κράτους με την πολυεθνική εταιρεία ELDORADO GOLD.
Στεκόμαστε στο πλευρό του Δημήτρη Κουφοντίνα, του αγώνα που δίνει με την απεργία πείνας του (την 3η μέσα στα χρόνια φυλάκισής του) για τη διεκδίκηση των αδειών του και την κατάργηση του εισαγγελικού βέτο, τόσο μέσα στο πλαίσιο που θέτει ο ίδιος, όσο και μέσα από το ευρύτερο πλαίσιο της αντίστασης στην κατασταλτική πολιτική και την «αντι»τρομοκρατική της αιχμή. Πάντοτε στο εσωτερικό κάθε κράτους υπάρχουν συγκλίσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ διαφορετικών κομματικών και θεσμικών τμημάτων που διεκδικούν έναν καλύτερο συσχετισμό δύναμης για λογαριασμό τους, την πρωτοκαθεδρία στην απόφαση, την διακυβέρνηση, το είδος της πολιτικής που θα ασκηθεί θεσμικά και οικονομικά, του τρόπου απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης στις κυρίαρχες επιταγές ή της βίαιης επιβολής τους. Οι αντιπαραθέσεις αυτές, ωστόσο, συνιστούν ενδοκυριαρχική διαμάχη, δεν διαμορφώνουν κανένα πραγματικό πεδίο σύγκρουσης με την εξουσία (πόσο μάλλον ένα πεδίο πρόσφορο για τη χειραφέτηση από αυτήν) και εν τέλει συμβάλλουν στη συστημική ισορροπία. Η απλοποίηση αυτών των σύνθετων και πολυεπίπεδων διεργασιών, η «ανακάλυψη» δυνατοτήτων παρέμβασης-επιρροής στα πεδία της όποιας ενδοεξουσιαστικής διαμάχης, η απαλλαγή ή τα ελαφρυντικά στην αριστερά του κράτους που κατέχει σήμερα την κυβερνητική εξουσία και η έμμεση ή άμεση συνδιαλλαγή μαζί της «για να βρεθεί μια λύση», δεν προωθεί αλλά υπονομεύει τα εδάφη του αγώνα και (συνειδητά ή όχι) προτείνει τη μετατροπή των κινημάτων αντίστασης και αλληλεγγύης σε μοχλούς πίεσης της κυβερνητικής εξουσίας, σε βραχίονες άσκησης της κρατικής πολιτικής.
Να ρηγματώσουμε το καθεστώς εξαίρεσης για τους/τις φυλακισμένους/ες αγωνιστές/ριες,
στην προοπτική της καταστροφής των φυλακών και του κράτους  
 
 
13/6/2018
αναρχικές/οι από τις συνοικίες της δυτικής Αθήνας και του Πειραιά
 Posted by at 12:28
Jun 032018
 

 

Τη δεκαετία του ’60 η γαλλική κυβέρνηση αποφασίζει τη δημιουργία ενός διεθνούς αεροδρομίου εκτός Παρισιού, στην περιοχή Notre-Dame-Des-Landes, 25χλμ βόρεια της πόλης Νάντη, όπου λειτουργεί ήδη άλλο ένα αεροδρόμιο. Το σχέδιο προβλέπει την απαλλοτρίωση άνω των 20.000 στρεμμάτων γης, την καταστροφή 1.300 στρεμμάτων δάσους, την αποξήρανση υγροβιότοπων και τον εκτοπισμό των κατοίκων της περιοχής. Έκτοτε έχει ξεκινήσει ένας αγώνας ενάντια στα σχέδια του γαλλικού κράτους, αρχικά από κατοίκους και αγρότες της περιοχής, ενώ το 2009 -οπότε και το σχέδιο ανακινείται- συγκεντρώνονται εκατοντάδες αγωνιζόμενοι/ες, καταλαμβάνουν τη γη, δημιουργούν δομές και μπλοκάρουν στην πράξη το σχέδιο κατασκευής του αεροδρομίου. Ο αγώνας της ZAD δεν αφορά πλέον ένα ακόμα καταστροφικό αναπτυξιακό σχέδιο, αλλά τη ζωή όσων κατοικούν εκεί, το ίδιο το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης, της αυτοδιαχείρισης, της αλληλεγγύης.

Το πρώτο κύμα καταστολής στη ZAD το 2012, με σκοπό την πλήρη εκκένωσή της, βρήκε αντίσταση από χιλιάδες αλληλέγγυες/ους, που βοήθησαν να ξαναχτιστούν όσα καταστράφηκαν. Τον Απρίλη του 2018, 3 μήνες μετά την ανακοίνωση της ακύρωσης κατασκευής του αεροδρομίου, ξεκινά το δεύτερο κύμα καταστολής, που στοχεύει στην ολοκληρωτική εξαφάνιση της ZAD, του μεγαλύτερου καταληψιακού εγχειρήματος σε ευρωπαϊκό έδαφος.

  • Παρουσίαση του εγχειρήματος της ZAD.
  • Συζήτηση για τις δομές, τις διαδικασίες, τα χαρακτηριστικά του εγχειρήματος – Δυναμική, όρια & αντιφάσεις.
  • Η κρατική καταστολή στη ZAD και γενικότερα στη Γαλλία.
  • Αγώνες ενάντια σε αναπτυξιακά σχέδια παγκοσμίως.
  • Η σημασία της ύπαρξης και υπεράσπισης των αυτοοργανωμένων, κατειλημμένων εδαφών γι’ αυτό που είναι και αυτό που προτάσσουν.

*Μετά το τέλος της εκδήλωσης γιορτάζουμε όλες/οι μαζί τα 9 χρόνια της κατάληψης Αγρός.

 Posted by at 20:10
May 062018
 
*Αναδημοσίευση από το blog   http://anarxiko-resalto.blogspot.gr/ 

 

Σημειώσεις για την κατασταλτική στρατηγική, που αυτό το διάστημα ξεδιπλώνει ως αιχμή της άλλη μια μεθόδευση κατά του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου
1.
Η καταστολή είναι μια αδιάκοπη και διαρκώς μετεξελισσόμενη και εμπλουτιζόμενη κρατική διαδικασία, για την αντιμετώπιση των «επικίνδυνων κοινωνικών ομάδων και τάξεων», για τη διασφάλιση και επέκταση του πλούτου και της ισχύος της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας.
Ο μύθος περί σκληρότερης και ηπιότερης καταστολής ανάλογα με την κυβερνητική διαχείριση, θέλει να αποκρύψει ότι η αφομοίωση και η καταστολή δεν είναι ετερόκλητες διαδικασίες αλλά άρρηκτα συνδεδεμένες και αλληλοσυμπληρούμενες όψεις της κρατικής πολιτικής.
Πέρα από τον κάθε φορά εστιασμένο στόχο της καταστολής, το ευρύτερο νόημά της είναι η διασπορά του φόβου, το ευρύτερο μήνυμά της είναι η συστηματική επαναδιατύπωση των ορίων των επιτρεπτών απόψεων, πρακτικών και επιλογών, ώστε αυτές είτε να αναπαράγουν στο σύνολό της την κυρίαρχη κανονικότητα είτε να περιορίζονται στην προσπάθεια βελτιώσεων και καλλωπισμού της, για να μην αμφισβητηθεί ο ίδιος ο πυρήνας των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων: η εκμετάλλευση, η ιδιοκτησία, η ιεραρχία, οι διακρίσεις, η επιβολή.
2.
Η αντιεξεγερτική στρατηγική του ελληνικού κράτους μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη 2008 (που συγκρούστηκε υλικά και νοηματικά με πολλά σημεία του εξουσιαστικού πλέγματος, χωρίς να θέσει αιτήματα-διεκδικήσεις και να αναδείξει ηγέτες και μεσολαβητές) έλαβε έναν πολύμορφο και πολυεπίπεδο χαρακτήρα: εφαρμογή του δόγματος «μηδενικής ανοχής», στοχοποίηση του λεγόμενου «εσωτερικού εχθρού» και των συλλογικών του υποδομών (καταλήψεις, στέκια), ψήφιση του λεγόμενου «κουκουλονόμου», παρουσία ενός αστυνομικού στρατού κατοχής στους δρόμους, ασύστολη χρήση κρατικής βίας, χιλιάδες διώξεις διαδηλωτών κατά τη διάρκεια των κοινωνικών-ταξικών κινητοποιήσεων της διετίας 2010-12, όξυνση της ποινικής καταστολής των ολικών αρνητών στράτευσης -και εν γένει των ανυπότακτων- και θέσπιση της οικονομικής καταστολής τους με επαναλαμβανόμενα πρόστιμα των 6.000 ευρώ, δεκάδες συλλήψεις και φυλακίσεις αναρχικών με κατηγορίες για εμπρηστικές και εκρηκτικές ενέργειες ή ληστείες τραπεζών, αναβάθμιση των «αντι»τρομοκρατικών νομοθεσιών και πρακτικών, εισαγωγή του DNA ως «αποδεικτικού» στοιχείου στις δίκες, καταδίκες με πρωτόγνωρα δυσθεώρητες ποινές, εφαρμογή ειδικών συνθηκών κράτησης για φυλακισμένους αγωνιστές/ριες. Καθόλου τυχαία, την ίδια περίοδο, οξύνθηκε ιδεολογικά και επιχειρησιακά η αντιμεταναστευτική πολιτική, με φράχτες, βυθίσεις πλοιαρίων στο Αιγαίο, πολλά νέα κέντρα κράτησης, παρανομοποίηση των μεταναστ(ρι)ών, μαζικές επιχειρήσεις σκούπα και απελάσεις.
Η αντιεξέγερση του καθεστώτος, που δρομολογήθηκε για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης των «υποτελών» και των εκτεταμένων κοινωνικών ταραχών για μια πενταετία στον ελλαδικό χώρο, δεν προέκυψε από το πουθενά αλλά ήρθε να εμπλουτίσει την κατασταλτική πολιτική και την «αντι»τρομοκρατική εκστρατεία των προηγούμενων ετών, η οποία είχε λάβει έναν ενιαίο πλανητικό χαρακτήρα μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο την 11η Σεπτέμβρη 2001 στις ΗΠΑ: πολεμικές επιχειρήσεις με εκατομμύρια νεκρούς και εκτοπισμένους, πανομοιότυπες «αντι»τρομοκρατικές νομοθεσίες σε όλα τα κράτη, μυστικές φυλακές της CIA, θεσμική επαναφορά των βασανιστηρίων, κολαστήρια τύπου Άμπου Γκράιμπ, τόποι εξαίρεσης όπως το Γκουαντάναμο για «μαχητές του εχθρού» (χωρίς στοιχεία και απόδοση κατηγοριών) και τα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών (χωρίς καν το πρόσχημα κάποιου αδικήματος), επιβολή μιας μόνιμης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης».
3.
Από την άνοιξη του 2012 στο πλάι των επίσημων κρατικών δυνάμεων τέθηκαν ενεργά με αναβαθμισμένο ρόλο και τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου, με την προσπάθεια ελέγχου του δρόμου και τις επιθέσεις τους σε μετανάστες, στέκια, καταλήψεις και αγωνιστές/ριες. Ο ρόλος των φασιστών ως ενεργούς δύναμης καταστολής στον δρόμο έκλεισε τον κύκλο του με τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα τον Σεπτέμβρη του 2013. Από δύναμη επιβολής της Τάξης, της ομαλότητας και της σταθερότητας μετατρέπονταν πλέον σε παράγοντα αποσταθεροποίησης και παραγωγής συγκρουσιακών-εξεγερτικών γεγονότων. Γι’ αυτό και τέθηκε (ενδοεξουσιαστικά) ζήτημα ελέγχου και περιορισμού τους, σε καμία περίπτωση όμως απόσυρσης ή εξαφάνισής τους.
Η αριστερή διακυβέρνηση που ακολούθησε, μετά τις εκλογές του Γενάρη 2015, ήρθε να ολοκληρώσει το έργο της δριμείας καταστολής της προηγούμενης περιόδου. Με μια ασύστολη ψευδολογία, με ένα φτηνό εμπόριο ελπίδας, ήρθε να αφομοιώσει-ενσωματώσει τα απομεινάρια των κινημάτων της προηγούμενης περιόδου, που έχοντας συναντήσει τα όρια των περιεχομένων και των αντοχών τους, συνδιαλέγονταν με την ανάθεση και την κυβερνητική προβολή.
Στο πρώτο διάστημα της αριστερής κρατικής διαχείρισης προτάθηκε σταδιακά η εκ νέου «νομιμοποίηση» της διαμαρτυρίας, αρκεί αυτή να κινείται σε νόμιμα-θεσμικά-επίσημα-σοβαρά πλαίσια. Προτάθηκε η «κοινωνική αμφισβήτηση», η «ρεαλιστική διεκδίκηση», η «κινηματική πίεση», οι στοχευμένοι αιτηματικοί αγώνες (κυρίως για «κοινωνικά δικαιώματα») ακόμα και οι συμβολικοί ακτιβισμοί, ως ο επιτρεπτός τρόπος αντίστασης και μάλιστα με τον χαρακτήρα της υπόδειξης και του μοχλού πίεσης προς την κυβερνητική εξουσία σημείων που πρέπει να αλλάξουν. Προτάθηκε, δηλαδή, η μετατροπή των αγωνιζόμενων σε βραχίονες άσκησης της κρατικής πολιτικής και η υποκατάσταση της ουσίας των αγώνων από τη φαινομενικότητα του ακτιβισμού.
Στην περίοδο που διανύουμε, όμως, γίνεται φανερό ότι η τακτική αυτή έχει εξαντλήσει τη δυναμική της, ότι δεν επαρκεί μόνη της και ότι μπαίνουμε σε μια νέα περίοδο κατασταλτικής σκλήρυνσης. Το υποδεικνύουν οι επεμβάσεις των δυνάμεων καταστολής σε κάθε κινητοποίηση, η όξυνση της αστυνομικής βίας απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες και οι διώξεις σε βαθμό κακουργήματος όσων αντιστέκονται, η προσπάθεια αυστηροποίησης του σωφρονιστικού και ποινικού κώδικα και επαναφοράς των ειδικών συνθηκών κράτησης, τα εκ νέου απανωτά πρόστιμα και οι διαδοχικές διώξεις ολικών αρνητών στράτευσης, οι διμοιρίες που συνοδεύουν τον πρωθυπουργό σε κάθε δημόσια εμφάνιση του.
4.
Σχετικά με την πενταετή περιπέτεια του Τάσου Θεοφίλου, τα δεδομένα είναι λίγο έως πολύ γνωστά. Για τον τρόπο εμπλοκής του στην αιματηρή ληστεία της Πάρου από την αντιτρομοκρατική, τους εισαγγελείς και τους ανακριτές, για την εσκεμμένη και εμφατική κατασκευή εντυπώσεων και τη δαιμονοποίησή του από τα ΜΜΕ, για τις τραγελαφικές καταστάσεις με το DNA (που έχει κατ’ επανάληψη αποδειχτεί ότι δεν αποτελεί έγκυρο στοιχείο) στο πρωτόδικο δικαστήριο, για την αρχική καταδίκη του με δυσθεώρητη ποινή για τις περισσότερες κατηγορίες, για την έφεση του εισαγγελέα ώστε να δικαστεί ξανά και γι’ αυτές τις κατηγορίες που απαλλάχθηκε, για την απαλλαγή του στο εφετείο από όλες τις κατηγορίες και για την -ούτε ένα χρόνο μετά την αποφυλάκισή του- εισαγγελική προσφυγή στον Άρειο Πάγο αναίρεσης της απόφασης και επανάληψης της δίκης, από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και πρώην εποπτεύων εισαγγελέα της «αντι»τρομοκρατικής Ιωάννη Αγγελή.
Μια μεθόδευση που έρχεται σε συνέχεια της τελεσίδικης καταδίκης σε δεύτερο βαθμό (εφετείο) ως «ατομικών τρομοκρατών» του Νίκου Ρωμανού, του Αργύρη Ντάλιου, του Δημήτρη Πολίτη, του Γιάννη Μιχαηλίδη και του Γεράσιμου Τσάκαλου (ο οποίος είναι ο μόνος που έχει δηλώσει ότι είναι μέλος οργάνωσης, της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς), κατασκευάζοντας νομολογία με εφευρήματα, προσπερνώντας το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι έχουν απαλλαχθεί αμετάκλητα από την κατηγορία της «ένταξης σε τρομοκρατική οργάνωση» σε προηγούμενες δίκες που αφορούσαν σε άλλες υποθέσεις τους (ληστείες Βελβεντού, Φιλώτα).
Ενάντια στις νέες μεθοδεύσεις, τις καθεστωτικές μιντιακές αφηγήσεις, την «αντι»τρομοκρατική πολιτική, τη βιομηχανία διώξεων αγωνιστών, το αστυνομικό-δικαστικό-σωφρονιστικό σύμπλεγμα καταστολής…

 

Αλληλεγγύη στον αναρχικό κομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου

 

4/5/2018
αυτοοργανωμένος χώρος αλληλεγγύης & ρήξης ΡΕΣΑΛΤΟ
 Posted by at 22:37
Apr 262018
 

* αναδημοσίευση από: http://anarxiko-resalto.blogspot.gr/ και http://suneleushkeratsiniou.blogspot.gr/

Το Σάββατο 21/4 πραγματοποιήθηκε μοτοπορεία από το Πεδίον του Άρεως προς το κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη (Αθήνα) και συγκέντρωση έξω από αυτό. Η δράση αυτή αποτελεί κομμάτι της καμπάνιας αλληλεγγύης στους διωκόμενους μετανάστες από τα κολαστήρια της Μόριας στη Μυτιλήνη (35 & 10) και της Πέτρου Ράλλη (8), που αντιμετωπίζουν κατηγορίες «στάσης κρατουμένου» και «εξέγερσης» (ενημερωτικό-πολιτικό κείμενο για τις υποθέσεις εδώ). Η δίκη των 35 από τη Μόρια έχει ξεκινήσει στις 20/4 στη Χίο ενώ των 8 της Πέτρου Ράλλη έχει οριστεί για την Παρασκευή 27/4 στις 9.00πμ, στο εφετείο Αθηνών στη Λουκάρεως, στο Ε’ τριμελές κακουργιοδικείο, 1ος όροφος, Αίθουσα Δ 70 ΣΤ.
Η μοτοπορεία διοργανώθηκε από την ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης, η οποία συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα του Συντονιστικού Συλλογικοτήτων και Ατόμων Ενάντια στα Κέντρα Κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ), στο οποίο ανταποκρίθηκαν συνελεύσεις γειτονιάς, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις, αναρχικές ομάδες και μεμονωμένοι σύντροφοι και συντρόφισσες.
Στο Πεδίον του Άρεως κρεμάστηκε πανό και μοιράστηκαν κείμενα σε ελληνικά, αραβικά και φαρσί. Έπειτα η μοτοπορεία, στην οποία συμμετείχαν 40 μηχανάκια, κινήθηκε στους δρόμους Ιουλιανού, Γ’ Σεπτεμβρίου, Αχαρνών, Μάγιερ, Καρόλου, Αχιλλέως, Κολοκυνθούς, Λεωνίδου, Θερμοπυλών, Πειραιώς, Πέτρου Ράλλη και όταν έφτασε στο κολαστήριο του «αλλοδαπών» ενώθηκε με δεκάδες αλληλέγγυους/ες που είχαν ήδη συγκεντρωθεί στο σημείο.
Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρχε διαρκής ανταλλαγή συνθημάτων με τους έγκλειστους μετανάστες, οι οποίοι δεν σταμάτησαν να φωνάζουν FREEDOM και να εκφράζουν την οργή τους για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού και την μακροχρόνια κράτησή τους στη «μαύρη τρύπα της Πέτρου Ράλλη». Πέταξαν μάλιστα τρεις φορές πλαστικά μπουκάλια που περιείχαν μηνύματα, τα οποία όμως έπεσαν εντός του «αλλοδαπών» και οι μπάτσοι φρόντισαν να τα απομακρύνουν άμεσα. Έπειτα από επικοινωνία με τους «εντός των τειχών» στα αραβικά, ενημερωθήκαμε ότι 9 άτομα που οι αρχές θεώρησαν ότι σχετίζονται με το ρίξιμο των μπουκαλιών είχαν ήδη μεταφερθεί κατά τη διάρκεια της παρέμβασης σε άλλο χώρο για πίεση και εκφοβισμό. Την Κυριακή 22/4/2018 κρατούμενοι μετανάστες σε πτέρυγα του “αλλοδαπών” ξεκίνησαν αποχή από το συσσίτιο, με αρχική πρόθεση να τη συνεχίσουν.
ΔΙΚΗ ΤΩΝ 8 ΔΙΩΚΟΜΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 27/4/2018, 9.00πμ, ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ – ΛΟΥΚΑΡΕΩΣ
(Ε’ τριμελές κακουργιοδικείο, 1ος όροφος, Αίθουσα Δ 70 ΣΤ)
 Posted by at 23:08
Apr 252018
 

Την Πέμπτη 26/4 θα προβληθεί στον χώρο της κατάληψης βίντεο αντιπληροφόρησης για τα κολαστήρια της Μόριας και της Πέτρου Ράλλη . Θα ακολουθήσει ενημέρωση για τα γεγονότα που οδήγησαν στη δίωξη των μεταναστών από τη Μόρια, οι δίκες των οποίων έχουν οριστεί για τις 20/4 και 11/5 στη Χίο, και των μεταναστών από την Πέτρου Ράλλη, η δίκη των οποίων έχει οριστεί για τις 27/4 στο Εφετείο Αθηνών.

 Posted by at 23:49