Mar 162018
 

*αναδημοσίευση από indymedia

post image

 

Την Τρίτη 13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε μοτοπορεία 100 περίπου συντρόφων και συντροφισσών στα πλαίσια της προπαγάνδισης της αντιεθνικής πορείας αλληλεγγύης στις καταλήψεις που καλούν στις 17/3 , «αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις – αναρχικές και αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες από την Αθήνα και τον Πειραιά» . Η μοτοπορεία διέσχυσε τις περιοχές των Πετραλώνων, του Κουκακίου, του Νέου Κόσμου, του Παγκρατίου, του Γκυζίου και της Κυψέλης, όπου φωνάχτηκε πλήθος συνθημάτων και πετάχτηκαν χιλιάδες τρικάκια.


Ακολουθεί το κείμενο του καλέσματος:

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ
ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Η εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης ΤΕΡΜΙΤΑ στον Βόλο στις 4/1/18, οι 11 αστυνομικές εκκενώσεις καταλήψεων τα τελευταία τρία χρόνια της αριστερής διακυβέρνησης (6 αντιεξουσιαστικές και 5 στέγασης προσφύγων/μεταναστών), οι φασιστικές επιθέσεις στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο (η οποία αποκρούστηκε) και στην κατάληψη LIBERTATIA με αποτέλεσμα τον εμπρησμό της κατά τη διάρκεια του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη στις 21/1, η αντίστοιχη φασιστική επίθεση (που επίσης αποκρούστηκε) στο κατειλημμένο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κατά τη διάρκεια του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην Αθήνα στις 4/2 καθώς και οι μετέπειτα επιθέσεις στις καταλήψεις Λέλας Καραγιάννη 37 στην Κυψέλη, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Άνω Κάτω Πατησίων, Παναιτωλίου 21 στο Κουκάκι και στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Φαβέλα στον Πειραιά κάνουν σαφές ότι οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι βρίσκονται σταθερά στο στόχαστρο κράτους και φασιστών.
Οι καταλήψεις είναι αγκάθια για κάθε εξουσία γιατί δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα αλλά το ίδιο του το περιεχόμενο. Είναι η αμφισβήτηση της ιδιοκτησίας, των ηγεσιών, των εμπορευματικών σχέσεων, της διαμεσολάβησης, κάθε είδους διάκρισης και διαχωρισμού. Είναι η απαλλοτρίωση-επανοικειοποίηση ενός τμήματος του κλεμμένου χώρου και χρόνου μας. Είναι τόποι δημιουργίας ριζοσπαστικών κοινοτήτων αγώνα ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία, κάθε μορφή εξουσίας. Είναι πεδία συλλογικοποίησης και συνδιαμόρφωσης μέσα από οριζόντιες-αντιιεραρχικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Είναι εργαστήρια χειραφέτησης της καθημερινής ζωής, δημιουργικότητας, αυτομόρφωσης, ανάπτυξης σχέσεων βασισμένων στη συντροφικότητα, την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ

“Εθνική ενότητα” σημαίνει υποταγή των εξουσιαζόμενων στους εξουσιαστές τους. Σημαίνει κάθε μέρα να βυθιζόμαστε στην κανονικότητα της “ειρήνης” των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών ως αναλώσιμα γρανάζια για την “εθνική” τους “ανάπτυξη” και άλλο τόσο να στοιχιζόμαστε ως αναλώσιμοι υποτακτικοί στις πολεμικές τους προσταγές. Σημαίνει στοχοποίηση του “εσωτερικού εχθρού”. Σημαίνει παρανομοποίηση, υποβιβασμός και εγκλεισμός των μεταναστ(ρι)ών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σημαίνει εχθρότητα για τους καταπιεσμένους και τις εκμεταλλευόμενες στην άλλη πλευρά των συνόρων.
Στο διάστημα που διανύουμε η έκκληση για “εθνική ομοψυχία” εντείνεται στο πλαίσιο των διακρατικών διαπραγματεύσεων για τη λέξη “Μακεδονία” στην ονομασία του γειτονικού κράτους και της σύγκρουσης συμφερόντων για τις ΑΟΖ στο Αιγαίο με το τούρκικο κράτος: εθνικιστικά συλλαλητήρια, κρατική και μιντιακή προπαγάνδα, συγκέντρωση στρατιωτικών δυνάμεων, «θερμά επεισόδια». Σε ένα περιβάλλον ευρύτερων κυριαρχικών αναδιατάξεων ισχύος και συμμαχιών από τη Μέση Ανατολή μέχρι τα Βαλκάνια.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΗ, ΚΡΑΤΗ, ΣΥΝΟΡΑ,
ΣΤΡΑΤΟΥΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Απέναντι στα εθνικά ιδεώδη και κάθε άλλο ιδεολόγημα της κυριαρχίας, προτάσσουμε την αλληλεγγύη και τους κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες των «από κάτω» ενάντια στην εξουσιαστική-καπιταλιστική-πατριαρχική βαρβαρότητα. Κανένα έθνος δεν μας ενώνει και κανένα όνομα δεν μας χωρίζει. Δεν πολεμάμε για γεωστρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα, κρατών και πολυεθνικών. Εθνικόφρονες μακεδονομάχοι, πατριώτες κάθε πολιτικής απόχρωσης, απόστρατοι αξιωματικοί, παπαδαριό, φασίστες, στεκόμαστε απέναντι σας. Κρατικές και παρακρατικές συμμορίες κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις.

ΠΟΡΕΙΑ, Σάββατο 17/3, 12.00, σταθμός ΗΣΑΠ ΘΗΣΕΙΟΥ

αυτοοργανωμένα στέκια & καταλήψεις, αναρχικές & αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες από την Αθήνα και τον Πειραιά

 

 Posted by at 14:47
Mar 142018
 


Το μεσημέρι της Κυριακής 11/3, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο πάρκο τρίτση, κατα την οποία κρεμάστηκε πανό στο γεφυράκι κεντρικά του πάρκου, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα και κολλήθηκαν αφίσες, σχετικά με τον επικείμενο τεμαχισμό και την εμπορευματοποίηση του πάρκου, που δρομολογεί ο Φορέας Διαχείρισης μέχρι το τέλος Μαρτίου. Την ερχόμενη Κυριακή 18/3 στις 12:00 καλούμε στο χώρο της κατάληψης σε ενημέρωση-συζήτηση σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις.



Το κείμενο που μοιράστηκε στην παρέμβαση:

Ο ΤΕΜΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΑ

Στις 25/1/2018 ο δήμαρχος Ιλίου Ν. Ζενέτος με τους παρατρεχάμενούς του – υπαλλήλους και δημοτικούς συμβούλους – εμφανίστηκε στη συνεδρίαση του Φορέα Διαχείρισης με σκοπό να διεκδικήσει 45 στρέμματα του πάρκου, που περιλαμβάνουν ένα γήπεδο ποδοσφαίρου κι ένα βοηθητικό, τον περιβάλλοντα χώρο και το νότιο πάρκινγκ στη Λ. Φυλής. Το σχέδιό του είναι να διατηρήσει τα γήπεδα ως αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου Ιλίου με ελεγχόμενη από τον δήμο είσοδο και χρήση, και να προχωρήσει στη δημιουργία επιπλέον αθλητικών εγκαταστάσεων στους γύρω χώρους πρασίνου. Τα μέλη του Φορέα δεν εμφανίστηκαν ποτέ, και με το πρόσχημα ότι προσπαθούσαν να αποφύγουν τις εντάσεις με  το δήμο Ιλίου πραγματοποίησαν κρυφά και κεκλεισμένων των θυρών τη συνεδρίασή τους σε δανεική αίθουσα του δήμου Αγ. Αναργύρων – Καματερού.

Στις 30/1/2018, μόλις 5 ημέρες μετά, ο Φορέας έχει ως πρώτο θέμα στην ατζέντα του τη «Συζήτηση επί του Σχεδίου Πράξης Παραχώρηση χρήσης και εκμετάλλευσης ακινήτων στο Δήμο Ιλίου». Ο Ζενέτος παρουσιάζει τα σχέδιά του για τα 45 στρέμματα, ενώ καταλήγουν με ταχείς διαδικασίες στο ότι η τεχνική υπηρεσία του δήμου και ο γραμματέας του Φορέα Κ. Σερράος θα προχωρήσουν από κοινού σε σχεδιασμό για τη διαμόρφωση αυτών των χώρων.

Στην επόμενη συνεδρίαση του Φορέα στις 22/2/2018, με απόντα το δήμο Ιλίου, έγιναν αποδεκτά όσα διεκδικούσε ο τελευταίος, με εξαίρεση το δικαίωμα αποκλειστικής χρήσης του πάρκινγκ. Παράλληλα τέθηκε προς ψήφιση η συνέχιση της διαδικασίας παραχώρησης των 45 στρεμμάτων στο δήμο Ιλίου για 15 χρόνια δωρεάν. Η ολοκλήρωση της ψήφισης για την παραχώρηση μετατέθηκε για τη συνεδρίαση του Μαρτίου.

Οι βλέψεις του δήμου Ιλίου για το πάρκο είναι εδώ και χρόνια γνωστές… Ανέκαθεν διεκδικούσε την εξ’ ολοκλήρου διαχείρισή του, καλώντας σε συγκεντρώσεις-ομιλίες εντός του πάρκου με ύφος τσιφλικά και διακηρύσσοντας το οικονομικό πλεόνασμα του Ιλίου, άρα και την “καλή τύχη” που θα είχε το πάρκο στα χέρια του. Προφανώς τα κίνητρα δεν είναι “αγαθά”. Η δημοτική αρχή του δήμου Ιλίου επιθυμεί να το αξιοποιήσει οικονομικά, κοινώς να κερδοσκοπήσει, και αφετέρου να πουλήσει “έργο” και να κερδίσει και σε ψήφους. Μετά τη σύσταση της νέας διοίκησης αποχώρησε από το Φορέα, συνεχίζοντας τη διεκδίκηση με κάθε τρόπο. Έτσι, πέρυσι, περιέφραξε με κορδέλες τα ελαιόδεντρα και απαγόρεψε τη συλλογή των καρπών τους με σκοπό να τις διαθέσει στο κατ’ ευφημισμόν “κοινωνικό παντοπωλείο” του, αφαίρεσε μια αντλία από τις λίμνες και όσους κάδους απορριμμάτων είχε βάλει στο πάρκο, δημιουργώντας την αίσθηση ότι βρίσκεται σε ανοιχτή σύγκρουση με το Φορέα. Στην πραγματικότητα, οι δύο αρχές, Φορέας του πάρκου και δήμος Ιλίου, βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία, επιβεβαιώνοντας με κάθε ευκαιρία τις προθέσεις τους για το πάρκο: τεμαχισμός, περιφράξεις, εμπορευματοποίηση, χρηματικά αντίτιμα.

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΦΟΡΕΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ

Οι συγκεκριμένες εξελίξεις ήταν μάλλον αναμενόμενες για όσες/ους έχουν παρακολουθήσει την πορεία του τωρινού Φορέα Διαχείρισης από τη σύστασή του, τον Οκτώβρη του 2016, μέχρι σήμερα. Αποτελούμενος κυρίως από στελέχη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., μέλη των όμορων δήμων, τεχνοκράτες ακαδημαϊκούς, καθώς και μέλη Μ.Κ.Ο., διατείνεται ότι ο χαρακτήρας του είναι «μη κερδοσκοπικός», σε μια προσπάθεια να αποστασιοποιηθεί από τα μεγάλα φαγοπότια των προκατόχων του. Οι διακηρύξεις του, εμπλουτισμένες με ισχυρές δόσεις «οικολογίας», «δικτύων αλληλέγγυας οικονομίας», «εθελοντικών δράσεων» και «εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων για μαθητές και ανήλικους μετανάστες», επιχειρούν να δελεάσουν ακόμα και τους πιο υποψιασμένους/ες, που απογοητευμένοι/ες από την κοινωνική αδράνεια των τελευταίων χρόνων, αλλά και εμποτισμένοι/ες με τη λογική της ανάθεσης, επιλέγουν να κινούνται και να δρουν μέσα στο πάρκο με τρόπο που καθορίζεται από τα πάνω, έναντι οποιασδήποτε δημιουργίας έξω από εξουσιαστικές σχέσεις και διαδικασίες.

Το Γενάρη του 2018 εγκρίθηκε για το πάρκο προϋπολογισμός που ανέρχεται συνολικά σε 1 εκατομμύριο ευρώ. Μέχρι τότε ο Φορέας είχε προχωρήσει σε εκτενή «έρευνα» για το σχεδιασμό διαχείρισης του πάρκου, καταγράφοντας ζώα και φυτά που ζουν σ’ αυτό, τις κτιριακές κι αθλητικές εγκαταστάσεις, ενώ ανέθεσε πιλοτικά τη φύλαξη του πάρκου σε εταιρεία security το περασμένο καλοκαίρι, στη λογική του «κατεπείγοντος» λόγω αυξημένης κίνησης.

Αμέσως μετά την έγκριση της χρηματοδότησης ήρθε η ώρα να αξιοποιηθούν τα αποτελέσματα των «ερευνών» του… Με γοργό βήμα προκηρύσσονται διαγωνισμοί για νέα μαγαζιά, για την αναβάθμιση της περίφραξης του πάρκου και την πρόσληψη security από «σωματείο ανέργων», που ακυρώνουν στην πράξη την ελεύθερη πρόσβαση σ’ αυτό -το τελευταίο προφανώς πουλάει κοινωνικό έργο. Στην ίδια κατεύθυνση, τίθεται προς συζήτηση η επινοικίαση σε επιχειρήσεις ΚοινΣΕπ (οι λεγόμενες κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις), της φροντίδας και συγκομιδής των καρπών των φιστικιών και των ελιών του πάρκου, απόφαση που θα απαγορεύει την ελεύθερη συγκομιδή καρπών από όσες/ους το επιθυμούν. Επιπλέον, από το Υπουργείο Παιδείας και Ενέργειας αντίστοιχα θεσπίστηκε η διάθεση χώρων για τη λειτουργία «Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης» και «Πιλοτικού Προγράμματος Αγροτικής Εκπαίδευσης για μετανάστες 15-18 ετών», ενώ ήδη δηλώθηκε η πρόθεση από το δήμαρχο Αγίων Αναργύρων – Καματερού να παραχωρηθούν εκτάσεις του πάρκου για το νέο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, άλλη μια κίνηση που επιχειρεί να ενισχύσει το κοινωνικό προφίλ του Φορέα.

ΝΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ

Η μετατροπή του πάρκου σ’ έναν περιφραγμένο, απόλυτα ελεγχόμενο χώρο και η προσοδοφόρα διαχείρισή του κινείται με γοργούς ρυθμούς. Τα κατάλληλα άτομα βρίσκονται στις κατάλληλες θέσεις. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον πρόεδρο του Φορέα και ακαδημαϊκό Γ. Πολύζο, που βρίσκεται πίσω από την έρευνα και το σχεδιασμό πολλών έργων «ανάπλασης» στην πόλη (Μεταξουργείο-Γκάζι, Ολυμπιακά έργα, και από το Φλεβάρη του 2018 είναι και πρόεδρος της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) που αποτελεί ένα από τα τρία σκέλη του υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων), καθώς και το γραμματέα του Φορέα (και πρώην πρόεδρό του) Κ. Σερράο, επίσης ακαδημαϊκό, στέλεχος της Μ.Κ.Ο. WWF και πρώην πρόεδρο του πράσινου ταμείου. Αν προσθέσουμε και τους Φίλους του Πάρκου, που φαινομενικά προσδίδουν στη σύνθεση του Φορέα την εικόνα της «πολυφωνίας», ενώ ουσιαστικά παρακολουθούν και επικυρώνουν τις αποφάσεις του, καθώς και τους διάφορους ακαδημαϊκούς που παρέχουν επιστημονικό «κύρος», ο σημερινός Φορέας είναι φορέας της κεντρικής, αριστερής πολιτικής διαχείρισης.

Ακολουθώντας πιστά την κεντρική πολιτική ατζέντα (που «στο πλαίσιο της διαφάνειας, της νομιμότητας και του κοινού συμφέροντος» επιτείνει τον κοινωνικό έλεγχο και τους αποκλεισμούς στα Μ.Μ.Μ. με τα νέα ηλεκτρονικά εισιτήρια και τις μπάρες στους σταθμούς, ενώ τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχει εκκενώσει πάνω από 10 καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους με το πρόσχημα της απόδοσής τους στην κοινωνία) επιχειρεί να αλλάξει το χαρακτήρα χρήσης του πάρκου με «χειρουργικό τρόπο», αποσπώντας πρώτα την κοινωνική συναίνεση και συμμόρφωση. Είτε επιδιώκοντας να αφομοιώσει την όποια διάθεση ανθρώπων να το φροντίσουν, δημιουργώντας «τόπους συνάντησης και διαλόγου με την κοινωνία και τους πολίτες» και ορίζοντας τον εαυτό του ως το μόνο ρυθμιστή, είτε επιχειρώντας να περιθωριοποιήσει οποιαδήποτε ακηδεμόνευτη και από τα κάτω δράση οικειοποίησης του πάρκου. Μετατρέποντάς το σε χώρο αυστηρά οριοθετημένο και ελεγχόμενο, γεμάτο εμπορεύματα και κατευθυνόμενες δραστηριότητες, επιχειρώντας να μας εκπαιδεύσει σε έναν άλλο τρόπο πρόσληψης του χώρου και του πώς αλληλεπιδρούμε μέσα σ’ αυτόν. Με μόνες αποδεκτές ταυτότητες αυτές του «επισκέπτη-καταναλωτή».

Οι επιλογές του εκάστοτε φορέα διαχείρισης, είναι σύμφυτες με τα κυρίαρχα αναπτυξιακά σχέδια, την εξουσιαστική διαχείριση των χώρων και εντέλει της ίδιας τής ζωής μας. Ενάντια στις επιδιώξεις τους, προτάσσουμε την οικειοποίηση των δημόσιων χώρων και την απελευθέρωσή τους από κράτος, τοπικές αρχές και ιδιωτικό κεφάλαιο. Η συλλογική και από τα κάτω αυτοδιαχείριση του πάρκου, αντιεμπορευματικά, στη βάση της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης μέσα από αντιιεραρχικές διαδικασίες, δημιουργεί τόπους και χρόνους εδαφικοποίησης των αναγκών και επιθυμιών μας, μακριά από λογικές ανάθεσης σε θεσμικούς φορείς και ιδιώτες. Δημιουργεί εστίες αντίστασης και ανυπακοής στα κυρίαρχα αναπτυξιακά σχέδια που αποσκοπούν μόνο στο κέρδος και τη λεηλασία, αλλά και στις κάθε είδους εξουσιαστικές επιβολές που επιχειρούν να κατακλύσουν κάθε πτυχή της ζωής μας.

ΦΟΡΕΙΣ, ΔΗΜΟΙ,ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ, ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΣΙΦΛΙΚΙ ΚΑΝΕΝΟΣ.

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ – ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ 18 ΜΑΡΤΗ στις 12:00

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΚΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΓΡΟΣ

Το κείμενο σε μορφή pdf

 

 Posted by at 08:06
Mar 122018
 

Το πρωί του Σαββάτου  10/3, πραγματοποιήθηκε από την κατάληψη Αγρός και το Θερσίτη προπαγανδιστική παρέμβαση στους πεζοδρόμους του Ιλίου και την περιοχή των Αγίων Αναργύρων, για την αντεθνική πορεία αλληλεγγύης στις καταλήψεις που καλούν στις 17/3, στον σταθμό ΗΣΑΠ του Θησείου, αυτοοργανωμένα στέκια και καταλήψεις – αναρχικές και αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες από την Αθήνα και τον Πειραιά. Κατά την παρέμβαση, που διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα, κολλήθηκαν δεκάδες αφίσες και μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα.


φωτογραφίες από την παρέμβαση:

Το κείμενο καλέσματος στην διαδήλωση της 17ης Μάρτη:

ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ, ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ

Πατριώτες κάθε πολιτικής απόχρωσης, απόστρατοι αξιωματικοί, παπαδαριό, φασίστες και λοιπές παραφυάδες του εθνικού κορμού, με αφορμή τις διακρατικές διαπραγματεύσεις για τη λέξη “Μακεδονία” στην ονομασία του γειτονικού κράτους, διοργανώνουν εθνικιστικά συλλαλητήρια και καλούν σε συστράτευση. Την ίδια στιγμή, η “εθνική ομοψυχία” γίνεται σημαία της κρατικής και μιντιακής προπαγάνδας στο πλαίσιο της σύγκρουσης γεωστρατηγικών και οικονομικών συμφερόντων γύρω από τις ΑΟΖ στο Αιγαίο με το τούρκικο κράτος, εν μέσω ευρύτερων κυριαρχικών αναδιατάξεων ισχύος και συμμαχιών από τη Μέση Ανατολή μέχρι τα Βαλκάνια.
Όμως, “εθνική ενότητα” σημαίνει να υποτασσόμαστε στην “ειρήνη” των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών ως αναλώσιμα γρανάζια της “εθνικής” τους “ανάπτυξης” και άλλο τόσο να στοιχιζόμαστε ως αναλώσιμα στρατιωτάκια στις πολεμικές τους προσταγές. Σημαίνει στοχοποίηση του “εσωτερικού εχθρού”. Σημαίνει παρανομοποίηση, υποβιβασμός και εγκλεισμός των μεταναστ(ρι)ών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σημαίνει εχθρότητα για τους καταπιεσμένους και τις εκμεταλλευόμενες στην άλλη πλευρά των συνόρων.

ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ
ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΝΑΧΩΜΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Η εκκένωση και κατεδάφιση της κατάληψης ΤΕΡΜΙΤΑ στον Βόλο στις 4/1/18, οι φασιστικές επιθέσεις στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο (η οποία αποκρούστηκε) και στην κατάληψη LIBERTATIA με αποτέλεσμα τον εμπρησμό της κατά τη διάρκεια του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη στις 21/1, η αντίστοιχη φασιστική επίθεση (που επίσης αποκρούστηκε) στο κατειλημμένο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κατά τη διάρκεια του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην Αθήνα στις 4/2 καθώς και οι μετέπειτα επιθέσεις στις καταλήψεις Λέλας Καραγιάννη 37 στην Κυψέλη, Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Άνω Κάτω Πατησίων, Παναιτωλίου 21 στο Κουκάκι και στον Ελεύθερο  Κοινωνικό Χώρο Φαβέλα στον Πειραιά, κάνουν σαφές ότι οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι βρίσκονται σταθερά στο στόχαστρο κράτους και φασιστών.
Οι καταλήψεις είναι αγκάθια για κάθε εξουσία γιατί δεν είναι απλά ένα μέσο αγώνα αλλά το ίδιο του το περιεχόμενο. Είναι εγχειρήματα που αμφισβητώντας την έννοια της ιδιοκτησίας, αντιπαραβάλλουν στην πραγματικότητα της εκμετάλλευσης, της αλλοτρίωσης, της ιεραρχίας και των ανισοτήτων, μια άλλη εκδοχή του κόσμου στηριγμένη στη συντροφικότητα, την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη. Είναι πεδία όπου γεννιούνται συνειδήσεις ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης και κοινωνικών διακρίσεων και αποδομούν επίπλαστους, κρατικούς και εθνικούς διαχωρισμούς. Είναι τόποι δημιουργίας ριζοσπαστικών κοινοτήτων αγώνα ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο, την πατριαρχία.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΗ, ΚΡΑΤΗ, ΣΥΝΟΡΑ,
ΣΤΡΑΤΟΥΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΠΟΡΕΙΑ, Σάββατο 17/3, 12.00
σταθμός ΗΣΑΠ ΘΗΣΕΙΟΥ

αυτοοργανωμένα στέκια & καταλήψεις,
αναρχικές & αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες
από την Αθήνα και τον Πειραιά

 

 Posted by at 23:50
Mar 122018
 
 

 

Για να διαβάσετε το κείμενο σε μορφή pdf, πατήστε εδώ.

ΚΑΝΕΝΑ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ – ΚΑΝΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ
(σχετικά με τα πρόσφατα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το «μακεδονικό»)

Ο γεωγραφικός χώρος που ονομάζεται Μακεδονία σήμερα καταλαμβάνεται από διάφορα κράτη: ως επί το πλείστον από το ελληνικό, το μακεδονικό και το βουλγαρικό, με κάποιες άκρες της να βρίσκονται στο αλβανικό και το σερβικό. Ιστορικά, η περιοχή αυτή -όπως άλλωστε και ολόκληρη η Βαλκανική χερσόνησος στην οποία εντάσσεται- χαρακτηρίζεται από μία διαχρονική και επίμεικτη συνύπαρξη ανθρώπων και κοινοτήτων, χωρίς καμία εθνοτική-φυλετική-γλωσσική-θρησκευτική «καθαρότητα». Η έλευση όμως της εποχής των εθνών-κρατών και του κεφαλαίου, από τις αρχές του 19ου αιώνα και έπειτα, έθεσε συγχρόνως την κρατική προσταγή της εθνικής ομογενοποίησης των κοινοτήτων με κάθε κόστος, προκειμένου να κατασκευαστούν και να διατηρηθούν τα έθνη με τα αντίστοιχα κράτη τους. Έτσι, κατά την περίοδο της σταδιακής εξασθένισης και διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας σήμανε μία ατέρμονη περίοδος πολέμων, ομαδικών σφαγών, εκτοπισμών ή αποκλεισμών αλλά και καταναγκαστικής ενσωμάτωσης των κατά τόπους «ανομοιογενών» πληθυσμών. Κομβική περίοδος αυτής της διαδικασίας «εθνοκάθαρσης» υπήρξαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι των ετών 1912-13, περίοδος κατά την οποία ο επεκτατισμός του ελληνικού κράτους διπλασίασε τα τότε εδάφη του κατακτώντας για πρώτη φορά ένα μέρος της Μακεδονίας μαζί με τη Θεσσαλονίκη και αυξάνοντας τον πληθυσμό του κατά 75%. Η στρατιωτική/παραστρατιωτική βία και τρομοκρατία εναντίον των κατοίκων της Μακεδονίας (π.χ. από τους περιβόητους και καθαγιασμένους σήμερα «μακεδονομάχους» της ελληνικής ιστορίας) είναι ενδεικτική, καθώς ο πληθυσμός που θα μπορούσε τότε να εκληφθεί ως «ελληνικός» έφτανε κατ’ αναλογία μόλις το 10% του συνολικού πληθυσμού. Άλλωστε, ο ελληνικός εθνικισμός -από τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και την μικρασιατική εκστρατεία- πρωτοστατούσε στον αλυτρωτισμό, μέσω του κυρίαρχου ιδεολογήματος της «Μεγάλης Ιδέας» που προσέβλεπε στην εδαφική ενσωμάτωση διαφόρων «αλύτρωτων πατρίδων και αδερφών».

Έτσι, από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τα πιο πρόσφατα χρόνια, όλη η περιοχή της Μακεδονίας βρίσκεται στη δίνη των εθνικισμών, των πολέμων, των αλυτρωτισμών, της φυλετικής και θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, των εκάστοτε διακρατικών και πολιτικών ανταγωνισμών. Τα κράτη της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας (και ύστερα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας) επιδόθηκαν σε μία αιμοσταγή πολιτικο-στρατιωτική θωράκιση της εθνικής τους υπόστασης και ταυτόχρονη αμφισβήτηση των γειτονικών τους εθνικισμών. Στη συνέχεια, η εγκαθίδρυση της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας έβαλε στη «συντήρηση» τα εθνικά ζητήματα χωρίς όμως επουδενί να τα ακυρώνει. Γεγονός που επιβεβαιώνεται από την εκρηκτική επιστροφή του εθνικισμού στις αρχές του ’90 όταν συντελέστηκε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας σε διάφορα μικρότερα έθνη-κράτη, μαζί με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ. Ο επακόλουθος πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ανέδειξε ένα εθνικιστικό ντελίριο σε όλα τα Βαλκάνια με την ισοπέδωση πολλών πόλεων και κοινοτήτων καθώς επίσης και με όλες τις απαραίτητες σφαγές και εκτοπισμούς εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι δεν «χωρούσαν» στις νέες εθνοκρατικές οριοθετήσεις. Η Δημοκρατία της Μακεδονίας δημιουργήθηκε ως απόρροια της -διεθνώς αναγνωρισμένης, μαζί με το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος- Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, όπως έγινε αντίστοιχα π.χ. με τις Δημοκρατίες της Σερβίας, της Κροατίας, της Σλοβενίας. Στο πλαίσιο αυτό, το μακεδονικό κράτος έπρεπε να στεριώσει τον δικό του εθνοκρατισμό ανάμεσα σε διάφορα άλλα κράτη, όπως το ελληνικό στα νότιά του. Ένα ελληνικό κράτος, το οποίο από θέση ισχύος -ως ο βασικότερος συστημικός πυλώνας του καπιταλισμού στα Βαλκάνια- μόνο αμέτοχο ή φιλειρηνικό δεν στάθηκε μπροστά στην λαίλαπα του πολέμου: στήριξε ενεργά τον σερβικό εθνικισμό και τον αντι-μουσουλμανισμό (με πρωτοφανείς και οργανωμένες σφαγές χιλιάδων μουσουλμάνων), ενώ αδιαπραγμάτευτα αρνήθηκε τη χρήση του ονόματος που είχε μέχρι τότε το διπλανό κράτος, συμμετείχε σε μυστικές διαβουλεύσεις για την αναδιανομή ή την προσάρτηση εδαφών της Μακεδονίας και της Αλβανίας, κήρυξε εμπάργκο απέναντι στον πληθυσμό του νεοσύστατου κράτους, οργάνωσε μία δυναμική οικονομική διείσδυση ελληνικών κεφαλαίων (τα οποία μέχρι σήμερα αυξάνονται αποτελώντας δομικό συστατικό της μακεδονικής οικονομίας), στήριξε τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις στο Κόσσοβο. Παράλληλα, στην ελληνική ενδοχώρα, όλοι οι ιδεολογικοί μηχανισμοί έσπευσαν να καλλιεργήσουν ένα εθνικιστικό και ρατσιστικό παραλήρημα, με βασικό σύνθημα το αλυτρωτικό: «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική».

Έτσι, από το 1991 έως και σήμερα, με πρόσχημα τους όρους ύπαρξης ή ανυπαρξίας της λέξης «μακεδονία» σε μία κρατική ονομασία, τόσο ο ελληνικός όσο και ο μακεδονικός εθνικισμός διαχέονται, δηλητηριάζοντας αμοιβαία τις κοινωνίες τους με μίσος, σωβινισμό, κατάφωρες ιστορικές παραχαράξεις, θρησκοληψία και ρατσισμό. Στο όνομα λοιπόν μίας… «ονομασίας», οι δύο εθνικισμοί διαγκωνίζονται πάνω στους μύθους τους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί το ποιος θα επικρατήσει ως ο πιο «περήφανος» και «αυθεντικός» απόγονος του μέγα-μακελάρη Αλέξανδρου (ένας από τους μεγαλύτερους χασάπηδες-αυτοκράτορες που πραγματοποίησε μία από τις μεγαλύτερες και πιο αιματοβαμένες κατακτητικές εκστρατείες στην ιστορία), σαν να μην έχουν μεσολαβήσει εν τω μεταξύ 2.500 χρόνια αμέτρητων κοινωνικών προσμίξεων. Παράλληλα, επιχειρούν να τονώσουν στους υπηκόους τους το -ήδη ακμαίο από τα αντιμεταναστευτικά δόγματα- σύνδρομο της ξενοφοβίας καθώς και το καθεστώς φόβου και ανασφάλειας, προκειμένου να αποκομίσουν ακόμα περισσότερη υποταγή στην κρατική και καπιταλιστική εξουσία, τους θεσμούς τους, τα δόγματα και τα ιδεολογήματά τους. Επιπλέον, σμιλεύουν έναν κοινωνικό συντηρητισμό στον οποίο αφενός νομιμοποιείται εκ νέου κάθε εξουσιαστικός πυλώνας (θρησκεία, μιλιταρισμός, πατριαρχία κ.α.), αφετέρου βρίσκει το «πελατολόγιο» του κάθε επίδοξος ιδεολογικός εκφραστής, ψηφοθήρας ή έμπορος του πατριωτισμού. Τέλος, σε κάθε τέτοια ευκαιρία δεν λείπουν και τα κάθε λογής φασιστικά μορφώματα (κομματικά, παρακρατικά, κ.α.) που αναλαμβάνουν τον ρόλο της ιδεολογικής και πρακτικής εμπροσθοφυλακής της κρατικής εξουσίας και των σχεδιασμών της.

Το αιωνόβιο πια «μακεδονικό ζήτημα» έχει επιβληθεί εκ νέου στη δημόσια ατζέντα, με επίδικο αυτήν τη φορά την εισδοχή της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. (που από τις αρχές του ‘90 επιχειρούν να αφομοιώσουν ή να ελέγξουν τις περιοχές της πρώην Γιουγκοσλαβίας). Σε μία περίοδο ανάτασης των πολεμικών επιχειρήσεων (π.χ. Συρία, Τουρκία), των γεωστρατικών σχεδιασμών (π.χ. οι Α.Ο.Ζ. στη Μεσόγειο, η Μέση Ανατολή, κ.α.), των εθνικών-ρατσιστικών ιδεολογημάτων (ισλαμοφοβία, ακροδεξιός λόγος) και της συστημικής θωράκισης απέναντι σε «επικίνδυνες μεταβλητές» ή «περισσευούμενους πληθυσμούς» (κοινωνικές αναταραχές, μεταναστευτικά ρεύματα κ.α.), η απρόσκοπτη συνέχιση των κρατικών-καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων αποτελεί μία κρίσιμη επιδίωξη της κυριαρχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μεγαλύτερη ΝΑΤΟϊκή βάση παγκοσμίως στα σύνορα Μακεδονίας-Κοσσυφοπεδίου: η πλανητική στρατιωτική-οικονομική λεηλασία εκ μέρους της ευρω-ατλαντικής συμμαχίας δεν μπορεί να βρίσκει αναχώματα από «διμερή ζητήματα». Ταυτόχρονα, η συνύπαρξη δύο σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων και στα δύο «αντιμαχόμενα» κράτη διαμορφώνει τη δυνατότητα μίας καθόλα εθνοκεντρικής μεν, συστημικά ομαλής δε, διευθέτησης του «μακεδονικού ζητήματος». Κάτι που αποδεικνύει ότι οι αριστερές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν στέκονται ενάντια στους εθνικισμούς αλλά αποτελούν έναν απαραίτητο και εκσυγχρονιστικό εκφραστή τους.

Στο πλαίσιο αυτό, το ελληνικό κράτος (και το εγχώριο κεφάλαιο) αποσκοπεί στη διατήρηση της ηγεμονικής του θέσης μεταξύ των βαλκανικών κρατών, σε μία γενικότερη «πολυεπίπεδη» στρατηγική: προβάλει την πολιτική και συνοριακή σταθερότητα, τη διαχείριση του μεταναστευτικού, αναδιατάσσει τις συμμαχίες του στη βάση της real politic (π.χ. ελληνοϊσραηλινή συμμαχία), διαγκωνίζεται (ειδικά με το τούρκικο κράτος) για τις ΑΟΖ, διαπραγματεύεται αγωγούς ενέργειας, αναπτύσσεται ως βασικός ευρωπαϊκός κόμβος διαχείρισης εμπορευμάτων, ενισχύει την τουριστική της βιομηχανία, επεκτείνει τις νατοϊκές «βάσεις του θανάτου». Απαραίτητο συμπλήρωμα της εθνοκρατικής αυτής στρατηγικής είναι η εξεύρεση μίας συμβιβαστικής λύσης για το «μακεδονικό», η οποία να διαχειριστεί το ριζωμένο ιδεολόγημα της «μίας και ελληνικής Μακεδονίας». Παράλληλα, εν μέσω της βαθιάς ταξικής λεηλασίας ελέω «κρίσης» (με υψηλή ανεργία, εντεινόμενη φοροεπιδρομή, αθρόες κατασχέσεις, ελαστικότερη κακοπληρωμένη εργασία), της επίτασης των κοινωνικών/ταξικών αποκλεισμών, της επιτήρησης και του εγκλεισμού (π.χ. με την «αναδιάρθρωση» των Μ.Μ.Μ. ή τον νέο σωφρονιστικό κώδικα), της θανατο-πολιτικής ενάντια σε πρόσφυγες/μετανάστες (με στρατόπεδα συγκέντρωσης, κέντρα κράτησης-κολαστήρια, απελάσεις), μία εθνικιστική ατζέντα έχει όπως πάντα θετική επίδραση για την εξουσία, ενάντια σε οποιαδήποτε κοινωνική διεργασία αντίστασης, ανυπακοής και αλληλεγγύης. Από τα αριστερά του συστήματος έως την άκρα δεξιά, από τον «απλό πατριώτη» μέχρι με τους πιο ακραίους εθνικιστές, η βάση της συζήτησης είναι μία: η πατριδολαγνεία, η εθνική ολοκλήρωση, η υποταγή σε ιεραρχικούς θεσμούς εξουσίας (κρατικούς, κομματικούς, στρατιωτικούς, εκκλησιαστικούς) και η διασφάλιση της κρατικής μηχανής ενάντια στους «από κάτω» και ενάντια σε οποιαδήποτε χειραφετημένη κίνηση πέρα από τους επίπλαστους διαχωρισμούς του έθνους, της φυλής, του φύλου, της θρησκείας.

Τα εθνικιστικά συλλαλητήρια των τελευταίων ημερών δεν αποσκοπούν σε τίποτα άλλο παρά στην ανάταση και τη συστράτευση του εθνικού κορμού στο πλάι του ελληνικού κράτους, για την ενίσχυση των διαπραγματεύσεων σε ένα εκ των πραγμάτων ξεπερασμένο διακύβευμα «ονοματοδοσίας» από τα κράτη και το κεφάλαιο (ήδη, 140 κράτη από τα περίπου 200 παγκοσμίως αποκαλούν την «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ως έχει, ενώ το «ελληνικό» κεφάλαιο είναι από τα πλέον ενεργά και εδραιωμένα στο συγκεκριμένο κράτος με επενδύσεις άνω του ενός δισεκατομμυρίου ευρώ). Γι’ αυτό και στη θέση της «υπεύθυνης διακριτικότητας» του επίσημου στρατού και της εκκλησίας, έχει καθίσει ένας θεσμικός βόθρος που ενεργεί καθ’ υπόδειξή τους: επίτιμοι και απόστρατοι καραβανάδες που ζητωκραυγάζουν τον μιλιταρισμό τους, ένα παπαδαριό που επιβεβαιώνει τον σκοταδισμό των θρησκειών, ένα φολκλορικό τσίρκο «πολιτιστικών» συλλόγων που επιδεικνύει την παραδοσιακή πνευματική ένδεια των εθνικοφρόνων και φυσικά κάθε λογής παρακρατικές γκρούπες που βρίσκουν την ευκαιρία να ξεράσουν τον θρασύδειλο φασισμό τους. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη στις 21/01 συνοδεύτηκε από διαδοχικές φασιστικές επιθέσεις (με την πλήρη κάλυψη της αριστερής αστυνομίας των ημερών) σε καταλήψεις, όπως αυτή στον ΕΚΧ Σχολείο (η οποία αποκρούστηκε από καταληψίες και αλληλέγγυους/ες) και όπως η διπλή φασιστική επίθεση στην Κατάληψη Libertatia, η οποία πυρπολήθηκε ολοσχερώς με σαφείς δολοφονικές προθέσεις. Ενώ, την επόμενη ημέρα στις 22/01, η κρατική καταστολή πήρε τη σκυτάλη χτυπώντας την αντανακλαστική πορεία αλληλεγγύης 1500 ατόμων που καλέστηκε στη Θεσσαλονίκη, με 5 συλληφθέντες διαδηλωτές στους οποίους ασκήθηκαν κακουργηματικές διώξεις.

Τα έθνη και οι εθνικισμοί, οι μύθοι και τα σύμβολά τους, είναι και θα παραμείνουν ιδεολογικές αυταπάτες που καλούν τους καταπιεσμένους να ενωθούν με τους καταπιεστές τους. Η ιστορία και τα εγκλήματά τους παγκοσμίως υποδηλώνουν τόσο τα ίδια τα συστατικά τους όσο και το μέλλον που υπόσχονται: πόλεμος, ξεριζωμός, εξόντωση και αποκλεισμός των «από κάτω» εντός και εκτός μίας εθνικής επικρατείας, προς όφελος κράτους και αφεντικών. Ενάντια στα εθνικά ιδεώδη και κάθε άλλο ιδεολόγημα της κυριαρχίας, προτάσσουμε τους κοινωνικούς/ταξικούς αγώνες των «από κάτω» ενάντια στην εξουσιαστική βαρβαρότητα των κρατών, των εθνών, του καπιταλισμού, των θρησκειών, των στρατών. Για ένα ανεξούσιο κόσμο ελευθερίας, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης χωρίς σύνορα, κράτη, αφεντικά και επίπλαστους διαχωρισμούς.

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΧΑΡΑΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ LIBERTATIA ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Ρεσάλτο (Κερατσίνι), Συνέλευση της Πλατείας Κερατσινίου-ΔραπετσώναςΚατάληψη Σινιάλο (Αιγάλεω), Θερσίτης (Ίλιον), Κατάληψη Αγρός (Πάρκο Τρίτση), Αναρχικές/οί από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και τον Πειραιά, Πρωτοβουλία για την Ολική Άρνηση Στράτευσης (Αθήνα)

 

 

NO NATION UNITES US – NO NAMING DIVIDES US

(Concerning the recent nationalistic rallies for the «macedonian issue»)

 

The geographical area called “Macedonia” is occupied nowadays by a number of states: mainly by Greece, Macedonia and Bulgaria, with some remote parts of it being located in Albania and Serbia. Historically, this area -just like the whole Balkan Peninsula which it is part of- is characterised by a timeless mixed co-existence of individuals and communities, without any kind of ethnotic-racial-linguistic-religious “purity”. The coming, though, of the era of nation-states and capital, since the beginning of the 19th century, set at the same time the state-command of national homogenization of communities at any cost, in order to construct and maintain nations with their respective states. Thus, during the gradual weakening and break-down of the Ottoman Empire, a never-ending period of wars, group slaughters, displacement or exclusions as well as forced intergration of the “heterogeneous” populations of each site began. A focal period of this ethno-cleansing procedure was the Balkan Wars of the years 1912-13, a period in which the expansionism of the Greek state doubled its territories at the time, conquering for the first time a part of Macedonia along with the city of Thessaloniki and increasing its population by 75%. The military/paramilitary force and terror spread against the residents of Macedonia (e.g. by the famous and sanctified today “macedonian-warriors” of Greek history) is indicative, as the population that could be considered “Greek” back then, made up just about 10% of the total population. Besides, Greek nationalism -from the middle of the 19th century to the military campaign in Asia Minor in the 1920s- took a lead in irredentism, through the dominant ideology of the “Great Idea” that was looking forward to territorial annexation of various “unredeemed lands and brothers”.

Thus, from the late 19th century to the most recent years, the entire area of Macedonia is in a vortex of nationalisms, wars, irredentisms, racial and religious bigotries, of every inter-state and political antagonisms. The states of Greece, Bulgaria, Serbia (and later the Kingdom of Yugoslavia) raced upon a bloody political-military shielding of their national status and simultaneously a dispute upon their neighboring nationalisms. Subsequently, the establishment of Socialistic Yugoslavia put the national issues on hold without invalidating them at all. A fact confirmed by the blasting comeback of nationalism in the early 90’s when the dissolution of Yugoslavia in several smaller nation-states occurred, along with the breakdown of the eastern block. The following war in Yugoslavia brought out a nationalistic delirium all over the Balkans with the demolition of many cities and communities, as well as with all the necessary slaughter and displacement of millions of people who did not “fit” in the new nation-state demarcations. The Republic of Macedonia was created as an outcome of the -internationally recognized along the post-civil-war Greek state- Socialist Republic of Macedonia, as was respectively done e.g. with the Republics of Serbia, Croatia, Slovenia. In this context, the macedonian state had to settle its own nation-statism amongst a number of other states, as the Greek one in its southern borders. A Greek state, that from a place of power -as the main systemic pillar of capitalism in the Balkans- did not stand uninvolved or peaceful towards the war fury: it actively supported the Serbian nationalism and the anti-muslimism (with phenomenal and organized slaughters of thousands of muslims), while it denied without negotiation the use of the name that the biplane state held until then, it took part in secret consultations for the redistribution or the annexation of land in Macedonia and Albania, it declared embargo towards the population of the newly-founded state, it organized a dynamic economical penetration of Greek capital (which has been increasing until today comprising a core component of the macedonian economy), it supported the NATO operations in Kosovo. Meanwhile, in the Greek mainland, all the ideological mechanisms rushed to cultivate a nationalistic and racist rave, with its main and irredentist slogan: “Macedonia is one and greek”.

So, from 1991 until today, with the pretext of the terms of existence or non-existence of the word “macedonia” in a state name, both Greek and Macedonian nationalisms are spreading, mutually poisoning their societies with hatred, chauvinism, blatant historical misrepresentations, religionism and racism. Thus, in the name of a… “naming”, the two nationalisms are fighting upon their myths. The most indicative example is who is going to prevail as the most “proud” and “original” offspring of Alexander the great-slaughterer (one of the greatest butcher-emperors who made one of the largest and bloodiest military conquering campaigns in history), as if 2.500 years of countless social miscegenation have not taken place in the meantime. Meanwhile, they try to tone to their subject citizens the –already thriving by the anti-migration doctrines- syndrome of xenophobia, as well as the regime of fear and insecurity, in order to gain even more submission towards state and capitalistic power, to their institutions, their doctrines and their ideologies. Moreover, they sculpt a social conservatism in which on one hand every power pillar is legitimized (such as religion, militarism, patriarchy) and on the other hand every wannabe ideological spokesman, vote-seeker or merchant of patriotism finds its clientele. Finally, in any such chance every kind of fascist structures (political-party, parastatal etc) cannot be absent, taking over the role of the ideological and practical vanguard of state power and its planning.

The now eternal “macedonian issue” is anew imposed on the public agenda, this time concerning the admission of Macedonia in the NATO and the EU (that since the ’90s have been trying to intergrate or control parts of former Yugoslavia). In a time of warfares uplifting (e.g. Syria, Turkey), of geostrategical planning (e.g. the Exclusive Economic Zones in the Mediterranean, the Middle East etc), of national-racist ideologies (islamophobia, far-right speech) and systemic shielding against “dangerous variables” or “superfluous populations” (social uprisings, migration flows etc), the uninterrupted continuity of state-capitalist restructuring constitutes a crucial pursuit of the dominance. A typical example, is the world’s largest NATO base on the borders of Macedonia and Kosovo: the planetary military-economic plunder on behalf of the euro-atlantic alliance can not meet obstacles from “bilateral issues”. At the same time, the coexistence of two “socialdemocratic” goverments in both “conflicting” states forms the possibility of an entirely ethnocentric, as well as systemic orderly settlement of the “macedonian issue”. Which proves that left goverments not only do not stand against nationalisms, but that they also constitute their necessary and modernizing mouthpiece.

In this context, the Greek state (and the domestic capital) aims in maintaining the preservation of its hegemonic position amongst Balkan states, in a more general “multi-level” strategy: it projects political and border stability, the handling of the migration issue, it reorders the alliances on a real-politik basis (e.g. Greek-Israeli alliance), it competes (especially against the Turkish state) for the Exclusive Economic Zones, it negotiates energy pipelines, it is emerging as a basic European hub on merchandise management, it reinforces the tourist industry, it expands the NATO “death bases”. A necessary supplement of this nation-centric strategy is the finding of a compromising solution for the “macedonian issue”, a solution that handles the deeply rooted ideology of “one and only Greek Macedonia”. At the same time, amidst the deep class plunder caused by the “crisis”, (with high unemployment rate, increasing tax-raids, massive seizure of assets, more flexible and underpaid employment), the intensification of social/class exclusions, surveillance and confinement (e.g. via the “restructuring” of public transportations or the new code of Penal Enforcement), the death-policies against refugees/migrants (with concentration camps, hellish detention centers, deportations), a nationalistic agenda has, as always, a positive impact on dominance, against any social process of resistance, disobedience and solidarity. From the systemic left to the far-right, from the “common patriot” to the most extremist nationalists, the basis of the debate is one: the lust for patriotism, the national fulfillment, the submission to hierarchical authority institutions (state, political parties, the army, church) and the assurance of the state mechanisms against the “ones below” and against any emancipated movement beyond the artificial separations of nations, race, gender, religion.

The recent nationalistic rallies aim to nothing else but the uplifting and engagement of the national core on the side of the Greek state, to reinforce the negotiations on the indeed obsolete, from states and capital, “naming” stake (already, 140 of the almost 200 states worldwide, call the “Republic of Macedonia” as such, while the “Greek” capital is one of the most active and well-established ones in the particular state with investments of more than one billion euros). That is why in the place of the “responsible discretion” of the official army and church has been appointed an institutional gutter that acts on their behalf: honorary and retired military that cheer about their militarism, a clergy that confirms the obscurantism of religion, a folklore circus of “cultural” associations demonstrating the traditional spiritual poverty of nationalists and of course parastatal groups of any kind that found the opportunity to throw out their dastard fascism. Within this context, the nationalistic rally of Thessaloniki on the 21/01 was accompanied by successive fascist attacks (having full cover from the left police of our days) against squats, such as the one on the Free Social Space “Sholeio” (“School”) that was repelled by squatters and solidary people, and the double fascist attack on the squat Libertatia, that was burned down to the ground in a clear murderous intention. All this, while on the following day of 22/01, state repression took over by striking down the reflexive solidarity demonstration of 1500 people that was called in Thessaloniki, resulting in 5 arrested protesters who were charged with criminal prosecutions.

Nations and nationalisms, their legends and symbols, have always been and will always remain ideological self-deceptions calling the oppressed to join hands with their oppressors. Their worldwide history and crimes reveal both what they are made of and the future they hold as well: war, uprooting, extermination, exclusion of the “ones below” within and out of a national territory, to the benefit of the state and the bosses. Against all national ideals and any other ideology of dominance, we put forward the social/class struggles of the “ones below” against the authoritarian brutality of states, nations, capitalism, religions, armies. For a world of no authorities, a world of freedom, self-organization and solidarity without borders, nations, bosses and artificial separations.

 

IN GREECE, TURKEY, MACEDONIA, THE ENEMY IS AT THE BANKS AND THE MINISTRIES

BORDERS ARE BLOODY SLASHES ON THE BODY OF THE PLANET

SOLIDARITY TO LIBERTATIA SQUAT AND TO ALL SQUATS

 

February 2018

Self-organised space of solidarity & rupture «Resalto» (Keratsini)

Local assembly of Keratsini-Drapetsona

«Sinialo Squat» for solidarity, self-organising, rupture (Aigaleo)

Space of scheming and subversion «Thersitis» (Ilion)

Self-organised squated land «Agros» (Tritsis Park)

Anarchists from the West Districts of Athens and Piraeus

Initiative for Total Army Objection (Athens)

 Posted by at 23:48